Verhoogd risico merchant acceptatie

Als gereguleerde betaaldienstverlener moet PAY. zorgvuldig bepalen welke klanten, bedrijfsmodellen en betaalstromen we faciliteren. Daarbij maken we onderscheid tussen het risico van een merchant als onderneming en het risico dat samenhangt met zijn product, markt, betaalmethode of transactiestroom.

Dat onderscheid is belangrijk.

Hoog risico is geen oordeel over een merchant

De kwalificatie hoog risico kan negatief klinken. In de praktijk zegt deze kwalificatie echter niet automatisch iets over de betrouwbaarheid of integriteit van een onderneming.

Een professionele, financieel gezonde en volledig legitieme onderneming kan activiteiten hebben die vanuit het perspectief van een betaaldienstverlener een verhoogd risico kennen.

Dat kan bijvoorbeeld ontstaan door:

• een verhoogde kans op fraude of misbruik;
• producten die eenvoudig overdraagbaar of doorverkoopbaar zijn;
• hoge gemiddelde transactiebedragen;
• veel internationale transacties;
• afwijkende transactiepatronen;
• een verhoogd chargeback- of disputeniveau;
• lange levertermijnen of andere delivery risks;
• bepaalde businessmodellen, producten of sectoren;
• specifieke landen of geografische risico's;
• een verhoogde kans dat consumenten slachtoffer worden van fraude waarbij de merchant zelf niet betrokken is.

Het laatste punt is belangrijk. Een merchant kan volledig betrouwbaar zijn, terwijl zijn producten of diensten aantrekkelijk zijn voor fraudeurs.

Denk bijvoorbeeld aan digitale goederen, tegoeden of giftcards. Een consument kan met gestolen betaalgegevens een product aanschaffen, of door een fraudeur worden overtuigd om zelf een betaling uit te voeren. De merchant levert vervolgens precies wat is besteld en heeft zelf geen frauduleuze intentie.

Toch bestaat er voor de gehele betaalketen een verhoogd frauderisico.

Risk-based in plaats van rule-based

Ons uitgangspunt is daarom niet:

hoog risico = niet accepteren.

Ons uitgangspunt is:

hoog risico = begrijpen, beoordelen en beheersen.

Een verhoogd risico kan acceptabel zijn wanneer voldoende maatregelen kunnen worden genomen om het risico binnen de Risk Appetite van PAY. te brengen.

Dat betekent ook dat twee merchants binnen dezelfde branche verschillend kunnen worden beoordeeld. Een generieke sectorclassificatie is voor PAY. slechts het begin van de beoordeling.

We kijken bijvoorbeeld naar de merchant, het businessmodel, historische transactiedata, fraudepercentages, chargebacks, gebruikte betaalmethoden, gemiddelde orderwaarde, geografische spreiding en de maatregelen die de merchant zelf neemt.

Daaruit volgt het daadwerkelijke risicoprofiel.

Aanvullende voorwaarden bij een verhoogd risico

Wanneer PAY. een verhoogd risico constateert, kunnen aanvullende voorwaarden aan onze dienstverlening worden verbonden.

Afhankelijk van het risico kunnen we bijvoorbeeld aanvullende informatie of documentatie verlangen, aanvullende monitoring toepassen, transactielimieten instellen, bepaalde betaalmethoden beperken of aanvullende fraudepreventiemaatregelen verlangen.

Ook kunnen aangepaste uitbetalingsvoorwaarden, reserves of andere financiële zekerheden noodzakelijk zijn wanneer sprake is van een verhoogd financieel of chargebackrisico.

De maatregelen moeten daarbij passen bij het geconstateerde risico.

Een hoog frauderisico vraagt bijvoorbeeld om andere maatregelen dan een hoog delivery risk. En een verhoogd risico door internationale activiteiten vraagt mogelijk weer om andere controles.

Het doel is niet om risico volledig uit te sluiten. Het doel is om risico aantoonbaar te beheersen.

Fraude risco's krijgen een steeds belangrijkere plaats

Deze aanpak wordt nog relevanter door de komst van PSD3 en de nieuwe Payment Services Regulation (PSR).

De Europese wetgever legt binnen het nieuwe kader aanzienlijk meer nadruk op fraudepreventie en de verantwoordelijkheid van partijen binnen de betaalketen.

In november 2025 bereikten het Europees Parlement en de Raad hierover een politiek akkoord. Onder het overeengekomen kader moeten betaaldienstverleners onder andere passende fraudepreventiemechanismen toepassen. Wanneer een PSP daarin tekortschiet, kan deze onder omstandigheden aansprakelijk worden voor verliezen van klanten. Ook worden risk assessments, sterke klantauthenticatie, spending limits, blocking measures en meer samenwerking en informatie-uitwisseling rond fraude belangrijker.

PSD3/PSR betekent daarmee niet dat betaaldienstverleners alle activiteiten met een verhoogd frauderisico moeten uitsluiten.

Integendeel: het onderstreept het belang van een aantoonbare, risicogebaseerde aanpak waarbij risico's worden geïdentificeerd en passende preventieve maatregelen worden genomen.

Voor PAY. betekent dit dat alleen kijken naar de merchant onvoldoende is.

We moeten ook begrijpen waar de fraude ontstaat, wie deze kan beïnvloeden en welke maatregelen binnen de betaalketen effectief zijn.

Stel dat een betrouwbare merchant digitale giftcards verkoopt. De merchant voert KYC-verplichtingen correct uit, levert zijn producten zoals afgesproken en is zelf niet betrokken bij fraude.

Toch kan bijvoorbeeld 0,6% van het betaalvolume samenhangen met fraude. Dat percentage alleen vertelt ons onvoldoende.

PAY. wil vervolgens weten:

Welke fraude vindt plaats?

Worden gestolen betaalgegevens gebruikt? Wordt een consument door een derde gemanipuleerd om een giftcard te kopen? Worden kaarten direct doorverkocht? Zijn bepaalde bedragen, landen, tijdstippen of betaalmethoden oververtegenwoordigd?

En vervolgens:

Kunnen we het risico beheersen?

Wanneer dat mogelijk is, kunnen aanvullende maatregelen worden toegepast. Denk aan strengere transactiemonitoring, velocity controls, aangepaste transactielimieten, aanvullende authenticatie, beperking van specifieke betaalmethoden of aanvullende controles bij afwijkende patronen.

Een verhoogd fraudepercentage leidt daarmee niet automatisch tot de conclusie dat de merchant een slechte of onbetrouwbare klant is.

Het is wél aanleiding om vast te stellen of de risico's voldoende worden beheerst.

Er zijn ook grenzen

Een risk-based beleid betekent niet dat PAY. ieder risico accepteert.

Er zijn activiteiten die wettelijk niet zijn toegestaan of niet binnen onze vergunning, scheme rules, partnervoorwaarden of Risk Appetite passen.

Ook kan een op zichzelf legitieme activiteit worden afgewezen wanneer het resterende risico na toepassing van beheersmaatregelen nog steeds te groot is.

Daarnaast maken we nadrukkelijk onderscheid tussen inherent risk en residual risk.

Het inherente risico is het risico dat van nature bij een activiteit hoort.

Vervolgens kijken we naar de beheersmaatregelen van de merchant en PAY. Het risico dat daarna overblijft, is het residual risk.

Voor onze uiteindelijke beslissing is vooral dat laatste relevant:

Samen verantwoordelijkheid nemen voor veilige betalingen

De betaalmarkt verandert. Fraude wordt geavanceerder en criminelen maken steeds vaker gebruik van volledig legitieme ondernemingen en producten.

Daarom geloven wij niet dat een eenvoudige lijst met "goede" en "slechte" sectoren voldoende is.

PAY. kiest voor een volwassen risk-based benadering.

We willen ondernemers faciliteren waar dat verantwoord mogelijk is. Ook wanneer hun activiteiten een verhoogd risicoprofiel hebben.

Daar staat tegenover dat we van merchants met een verhoogd risico verwachten dat zij samen met ons aanvullende maatregelen nemen en informatie beschikbaar stellen waarmee we dat risico kunnen beheersen.

Hoog risico is bij PAY. daarom geen automatisch nee.

Het betekent:

we kijken beter, monitoren intensiever en stellen waar nodig aanvullende voorwaarden.

Zo kunnen we commerciële mogelijkheden blijven bieden en tegelijkertijd consumenten, merchants, PAY. en de gehele betaalketen beschermen.

Voorbeelden van activiteiten met een verhoogd risico

Een verhoogd risicoprofiel kan in veel verschillende sectoren voorkomen. Dat betekent niet dat iedere onderneming binnen zo'n sector automatisch hoog risico is. PAY. kijkt naar het businessmodel, de producten, betaalstromen, landen, klanten, fraude, chargebacks en beheersmaatregelen.

Onderstaande categorieën zijn voorbeelden waarbij aanvullende beoordeling of beheersmaatregelen nodig kunnen zijn.

1. Closed-loop giftcards en digitale tegoeden

Bij een closed-loop giftcard kan het tegoed alleen worden besteed bij de onderneming die de kaart heeft uitgegeven of binnen een duidelijk afgebakend netwerk.

Voorbeelden zijn:

• een cadeaukaart van een specifieke winkelketen;
• een tegoedkaart voor een restaurantketen;
• een kaart voor een specifiek online platform;
• een gamecard waarmee uitsluitend tegoed binnen één game of ecosysteem kan worden gekocht.

Een closed-loop model kan relatief beperkt financieel risico kennen doordat het tegoed niet vrij als geld kan worden gebruikt. Dat betekent echter niet dat er geen frauderisico bestaat.

Digitale giftcards zijn bijvoorbeeld aantrekkelijk voor fraudeurs omdat de waarde vaak direct beschikbaar, overdraagbaar en moeilijk terug te halen is.

Een consument kan met gestolen betaalgegevens een giftcard aanschaffen. Daarnaast komt fraude voor waarbij een slachtoffer door een derde wordt overtuigd om zelf giftcards te kopen en vervolgens de codes af te staan.

De merchant kan daarbij volledig te goeder trouw handelen, terwijl zijn product toch een verhoogd frauderisico veroorzaakt.

Mogelijke aanvullende maatregelen zijn transactielimieten, velocity controls, strengere monitoring, aanvullende authenticatie en beperkingen op het aantal kaarten of de totale waarde die binnen een bepaalde periode kan worden gekocht.

2. Open-loop giftcards en prepaid value

Het risico neemt in het algemeen toe wanneer opgeslagen waarde breder kan worden gebruikt.

Bij open-loop producten kan de waarde bijvoorbeeld bij verschillende, niet vooraf nauw begrensde merchants worden besteed. Afhankelijk van de precieze inrichting kan zo'n product bovendien onder regelgeving voor elektronisch geld of betaaldiensten vallen.

Voorbeelden zijn:

• prepaid betaalkaarten die bij veel verschillende winkels kunnen worden gebruikt;
• herlaadbare prepaid cards;
• digitale wallets met opgeslagen waarde;
• producten waarmee waarde tussen verschillende gebruikers of toepassingen kan worden verplaatst;
• producten waarbij tegoed uiteindelijk weer in geld kan worden omgezet.

Hier ontstaan naast fraude ook risico's rond witwassen, anonimiteit, layering en ongewenste verplaatsing van waarde.

Belangrijke risicofactoren zijn onder andere reloadability, overdraagbaarheid, internationale bruikbaarheid, cash withdrawal, hoge limieten en de mogelijkheid om waarde tussen verschillende betaalmiddelen te verplaatsen.

PAY. beoordeelt daarom niet alleen het label "giftcard", maar vooral de daadwerkelijke functionaliteit van het product.

3. Giftcard-resellers en wederverkopers

Een afzonderlijke categorie vormen ondernemingen die giftcards of digitale codes van derden verkopen.

Denk bijvoorbeeld aan webshops waar consumenten tegoeden voor gamingplatforms, entertainmentdiensten, telecom of andere digitale diensten kunnen aanschaffen.

Het risico kan hier hoger liggen doordat:

geld → digitale code → overdraagbare waarde

in zeer korte tijd kan plaatsvinden.

De merchant hoeft zelf niets verkeerd te doen. Juist de liquiditeit en overdraagbaarheid van het product maken het aantrekkelijk voor fraude.

Daarom kijken we onder andere naar fraudepercentages, gemiddelde orderwaarde, gebruikte betaalmethoden, velocity, landen, resale possibilities en maatregelen die de merchant zelf toepast.

4. Gaming

Gaming kan een verhoogd risico hebben wanneer sprake is van grote aantallen transacties, digitale en direct leverbare goederen, virtual currencies, loot boxes, skins of andere digitale assets.

Het risicoprofiel neemt verder toe wanneer digitale goederen:

• tussen spelers overdraagbaar zijn;
• buiten het platform kunnen worden verkocht;
• een duidelijke geldwaarde vertegenwoordigen;
• kunnen worden gekocht en snel weer verkocht;
• met verschillende betaalmiddelen kunnen worden aangeschaft.

Daarnaast speelt een ander maatschappelijk risico: problematisch speelgedrag en verslaving.

Bij modellen die sterk afhankelijk zijn van herhaalaankopen, microtransacties of kwetsbare consumenten kan PAY. daarom ook kijken naar productinrichting, consumentenbescherming en de manier waarop spending wordt gestimuleerd.

DNB heeft specifiek gewezen op verhoogde inherente integriteitsrisico's binnen Gaming en Gambling, waaronder grote aantallen transacties, anonieme betaalmethoden en pay-in/pay-out-structuren.

5. Gambling en kansspelen

Online casino's, sportsbooks, loterijen en andere kansspelen kennen een inherent verhoogd risicoprofiel.

Dat komt onder andere door:

• grote geldstromen;
• veel pay-ins en pay-outs;
• witwasrisico;
• gebruik van verschillende betaalmiddelen;
• fraude en account takeover;
• wettelijke en vergunningseisen;
• internationale verschillen in regelgeving;
• risico op problematisch gokgedrag en verslaving.

Een belangrijke factor is bovendien of geld alleen wordt terugbetaald naar de oorspronkelijke betaalmethode of via een andere route kan worden uitgekeerd. Open betaalstromen vergroten de mogelijkheden om de herkomst of bestemming van geld te verhullen.

PAY. kijkt bij Gambling daarom niet alleen naar de onderneming, maar nadrukkelijk ook naar de vergunningen, aangeboden landen, betaalstromen, spelersbescherming, AML-controls en wijze waarop stortingen en uitbetalingen plaatsvinden.

6. Diensten en producten voor volwassenen

Ook bepaalde adult services en adult entertainment kunnen een verhoogd risicoprofiel hebben.

Denk bijvoorbeeld aan:

• online adult entertainment;
• abonnementsplatforms met erotische content;
• live webcamdiensten;
• datingdiensten met adult characteristics;
• platforms waarop creators adult content aanbieden;
• fysieke adult services, voor zover wettelijk toegestaan.

Hier kunnen verschillende risico's samenkomen: chargebacks, reputatierisico, leeftijdsverificatie, consent, mensenhandel en uitbuiting, illegale content, platformrisico en internationale verschillen in wetgeving.

PAY. maakt ook hier onderscheid tussen legale dienstverlening met een verhoogd risicoprofiel en activiteiten die niet toegestaan zijn. Het eerste kan onder aanvullende voorwaarden worden geaccepteerd; het tweede uiteraard niet.

7. Ticketing, travel en andere delayed-delivery businesses

Bij sectoren waar consumenten ver vooruit betalen voor een product of dienst ontstaat bijvoorbeeld een delivery- en financieel risico.

Denk aan:

• vliegtickets;
• vakanties en reisorganisaties;
• evenementen;
• concerttickets;
• festivals;
• abonnementen die vooraf worden betaald;
• pre-orders met een lange levertijd.

Wanneer een onderneming failliet gaat voordat de dienst is geleverd, kunnen grote aantallen consumenten tegelijkertijd hun betaling betwisten of terugvragen.

Een financieel gezonde en betrouwbare merchant kan daardoor toch een verhoogd PSP-risicoprofiel hebben.

Hier kunnen bijvoorbeeld reserves, delayed settlement of andere financiële zekerheden passend zijn.

8. High-ticket en gemakkelijk verhandelbare goederen

Ook producten met een hoge waarde en goede tweedehands verhandelbaarheid kunnen aantrekkelijk zijn voor fraude.

Denk aan:

• smartphones;
• laptops en andere elektronica;
• luxe horloges;
• sieraden;
• edelmetalen;
• designerproducten;
• andere gemakkelijk door te verkopen goederen.

Een fraudeur kan een gestolen betaalmiddel gebruiken, het product ontvangen en vervolgens snel verkopen.

Hier ligt het risico dus niet noodzakelijk bij de merchant, maar bij de combinatie van betaalmiddel + product + snelle levering + resale value.

9. Crypto en andere gemakkelijk overdraagbare waarde

Crypto-gerelateerde activiteiten kunnen eveneens een verhoogd risico hebben door snelheid, internationale overdraagbaarheid, pseudonimiteit en de mogelijkheid waarde snel buiten traditionele financiële systemen te verplaatsen.

Daarbij spelen bovendien specifieke Europese vergunning- en AML-verplichtingen.

Ook hier geldt dat PAY. onderscheid maakt tussen een gereguleerde, professionele onderneming en het inherente risico van het aangeboden product.

 10. Health & Regulated Products

Ook gezondheidsproducten, apotheken en gereguleerde medische dienstverlening kunnen een verhoogd risicoprofiel hebben.

Voorbeelden zijn:

• fysieke en online apotheken;
• online verkoop van geneesmiddelen;
• voedingssupplementen en vitamines;
• afslank- en gewichtsverliesproducten;
• sport- en performanceproducten;
• medische hulpmiddelen;
• online gezondheidsplatforms;
• telemedicine;
• diagnostische en zelftests;
• cosmetische en medische behandelingen;
• producten waaraan medische of gezondheidsclaims worden verbonden.

Het risico verschilt sterk per activiteit.

Een reguliere apotheek die binnen de geldende regelgeving geneesmiddelen verstrekt, heeft bijvoorbeeld een heel ander risicoprofiel dan een internationale webshop die afslankproducten verkoopt met moeilijk verifieerbare medische claims.

11. Money transfers, c2c betaalverzoeken en internationale geldstromen

Businessmodellen waarbij geld of waarde tussen personen of landen wordt overgedragen verdienen eveneens extra aandacht.

Denk aan:

• remittance;
• money transfer;
• bepaalde walletconstructies;
• internationale payouts;
• payment aggregation;
• financiële tussenpersonen.

Met name cash, internationale corridors, high-risk jurisdictions en beperkte informatie over payer of beneficiary kunnen het risicoprofiel verhogen.

Welke factoren kunnen het risicoprofiel van een merchant verhogen?

Het risicoprofiel van een merchant wordt niet alleen bepaald door de sector waarin een onderneming actief is. Ook het businessmodel, de manier van leveren, de omgang met consumenten en het daadwerkelijke betaalgedrag kunnen het risico verhogen.

Een verhoogd risico betekent daarbij niet automatisch dat PAY. een merchant niet kan accepteren. Het betekent vooral dat we aanvullende informatie, controles of beheersmaatregelen nodig kunnen vinden.

PAY. kijkt daarom naar het totaalbeeld.

Platforms en marketplaces

Een marketplace kan een volledig regulier businessmodel zijn, maar introduceert wel een extra laag tussen PAY., de merchant en de uiteindelijke aanbieder van het product of de dienst.

Voorbeelden zijn marktplaatsen, ticketplatforms, creator platforms, bookingplatforms, service marketplaces en platforms met third-party sellers.

Het risico neemt toe wanneer een platform onvoldoende controle heeft over zijn onderliggende aanbieders.

Daarom kijken we onder andere naar:

• de identificatie en verificatie van sellers;
• controles op verboden of gereguleerde producten;
• transactiemonitoring;
• de wijze waarop gelden worden ontvangen en doorbetaald;
• de verdeling van verantwoordelijkheden bij refunds en chargebacks;
• de mogelijkheid om afwijkende of frauduleuze sellers snel te blokkeren.

Hoe minder zicht en controle een platform heeft op de partijen die via het platform verkopen, hoe groter het potentiële risico binnen de betaalstroom.

Subscription- en continuity-modellen

Ook abonnementen en automatisch verlengende diensten kunnen het risicoprofiel verhogen.

Dat geldt vooral wanneer niet volledig duidelijk is:

• dat sprake is van een terugkerende betaling;
• wanneer een proefperiode eindigt;
• tegen welk tarief de dienst wordt verlengd;
• hoe eenvoudig een consument kan opzeggen;
• hoe refunds worden afgehandeld.

Een regulier product kan daardoor toch een verhoogd payment risk hebben.

Veel klachten, chargebacks of refunds kunnen bijvoorbeeld wijzen op onduidelijke communicatie, een lastig opzegproces of agressieve verkoopmethoden.

Dropshipping

Dropshipping is niet automatisch hoog risico. Het businessmodel bevat echter kenmerken die extra aandacht kunnen vragen.

Bij dropshipping verkoopt een merchant producten die rechtstreeks door een externe leverancier naar de consument worden verzonden.

De merchant heeft het verkochte product daardoor mogelijk nooit zelf fysiek in handen gehad.

Wanneer de merchant het product niet zelf ontvangt, kan directe controle ontbreken op bijvoorbeeld:

• kwaliteit;
• productveiligheid;
• verpakking;
• daadwerkelijke voorraad;
• overeenstemming met de productomschrijving;
• correcte verzending.

De merchant blijft richting de consument verantwoordelijk, maar is voor de uitvoering sterk afhankelijk van een externe leverancier.

Langere levertijden

Dropshipping gaat regelmatig samen met langere of minder voorspelbare levertijden.

Hoe langer de periode tussen betaling en levering, hoe groter de kans op:

• klachten;
• annuleringen;
• refunds;
• chargebacks;
• claims wegens niet-ontvangen producten.

Lange levertijden zijn daarom een belangrijke factor in de risicobeoordeling.

Retourbeleid

Ook het retourproces speelt een belangrijke rol.

Het risico kan toenemen wanneer:

• retourvoorwaarden moeilijk te vinden zijn;
• consumenten producten naar een buitenlands adres moeten retourneren;
• retourkosten zeer hoog zijn;
• refunds lang op zich laten wachten;
• retourverzoeken slecht worden afgehandeld;
• de feitelijke retourprocedure afwijkt van wat vooraf wordt gecommuniceerd.

Een slecht retourproces kan ervoor zorgen dat een normaal commercieel geschil uiteindelijk verandert in een payment dispute of chargeback.

Lange levertijden en delayed delivery

Lange levertijden zijn niet alleen relevant bij dropshipping.

Ook bij bijvoorbeeld meubels, reizen, tickets, evenementen, maatwerk en pre-orders kan een lange periode zitten tussen betaling en levering.

Dat creëert een financieel risico.

Wanneer consumenten vandaag betalen voor een product of dienst die pas maanden later wordt geleverd, bestaat gedurende die periode een openstaande verplichting richting de consument.

PAY. kan daarom onder andere kijken naar:

• de gemiddelde levertijd;
• de totale waarde van nog niet geleverde orders;
• de financiële positie van de merchant;
• historische refunds en chargebacks;
• seizoensinvloeden;
• afhankelijkheid van leveranciers.

Een lange levertijd hoeft geen probleem te zijn, maar verhoogt wel de potentiële impact wanneer levering uiteindelijk niet plaatsvindt.

Klachten, refunds en chargebacks

Het daadwerkelijke gedrag gedurende de klantrelatie is een belangrijk onderdeel van risk management.

Daarom kijken we niet alleen naar de situatie tijdens onboarding, maar ook naar ontwikkelingen daarna.

Voorbeelden van relevante signalen zijn:

• een snel stijgend aantal consumentenklachten;
• een oplopend refundpercentage;
• meer chargebacks;
• meer meldingen van niet-geleverde producten;
• veel claims dat een product niet overeenkomt met de omschrijving;
• toenemende fraude.

Niet alleen het absolute niveau is relevant. Ook een plotselinge verandering kan aanleiding zijn om opnieuw naar het risicoprofiel te kijken.

Slecht of onduidelijk retour- en refundbeleid

Een duidelijk retour- en refundproces helpt zowel consumenten als merchants.

Het risico neemt toe wanneer consumenten hun probleem niet rechtstreeks met de merchant kunnen oplossen.

PAY. let daarom onder andere op situaties waarin:

• retourvoorwaarden onvoldoende duidelijk zijn;
• de klantenservice slecht bereikbaar is;
• refunds structureel worden vertraagd;
• annuleren onnodig ingewikkeld is;
• wettelijke consumentenrechten onvoldoende worden toegepast.

Een goed functionerend retourproces helpt voorkomen dat commerciële klachten onnodig uitmonden in betalingsgeschillen.

Internationale en complexe structuren

Internationaal ondernemen is niet automatisch verhoogd risico.

Wel kan aanvullende beoordeling nodig zijn wanneer de structuur moeilijker te doorgronden is.

Bijvoorbeeld wanneer:

• de onderneming in het ene land is gevestigd;
• de directie vanuit een ander land werkt;
• goederen uit een derde land komen;
• consumenten zich hoofdzakelijk in andere markten bevinden;
• settlements naar weer een ander land plaatsvinden.

In dergelijke situaties kijken we onder andere naar de economische reden achter de structuur en of de geld- en goederenstromen voldoende transparant zijn.

Snelle of onverwachte volumegroei

Groei is positief, maar een zeer snelle verandering in betaalvolume kan het potentiële financiële risico vergroten.

Daarom kunnen bijvoorbeeld de volgende ontwikkelingen aanleiding zijn voor aanvullende beoordeling:

• plotselinge extreme volumegroei;
• sterke stijging van de gemiddelde orderwaarde;
• een snelle toename van buitenlandse transacties;
• grote verschuivingen tussen betaalmethoden;
• sterke verandering van transactietijden;
• tegelijkertijd oplopende fraude, refunds of chargebacks.

Het risicoprofiel van een merchant kan daarmee gedurende de klantrelatie veranderen.

Verandering van het businessmodel

PAY. beoordeelt een merchant op basis van de activiteiten die bij onboarding bekend zijn.

Wanneer deze activiteiten wezenlijk veranderen, kan ook het risicoprofiel veranderen.

Voorbeelden zijn:

• een webshop wordt een marketplace;
• een merchant start met dropshipping;
• fysieke producten worden vervangen door digitale producten;
• giftcards worden aan het assortiment toegevoegd;
• nieuwe landen worden betreden;
• eenmalige betalingen worden abonnementen;
• de gemiddelde orderwaarde stijgt sterk.

Bij belangrijke veranderingen kan daarom een aanvullende beoordeling nodig zijn.

Verschillende soorten risico vragen verschillende maatregelen

Deze voorbeelden laten vooral zien waarom één algemene categorie "high risk merchant" eigenlijk te eenvoudig is.

Een merchant kan verhoogd risico hebben door:

Fraud risk – bijvoorbeeld giftcards, elektronica en digitale goederen.

AML/CTF risk – bijvoorbeeld bepaalde open-loop producten, gambling, crypto of internationale geldstromen.

Financial & delivery risk – bijvoorbeeld travel, tickets en lange pre-orders.

Consumer risk – bijvoorbeeld gambling, bepaalde gamingmodellen, adult services en agressieve subscription-modellen.

Regulatory risk – bijvoorbeeld activiteiten waarvoor specifieke vergunningen, leeftijdscontroles of lokale toestemmingen nodig zijn.

Reputational risk – bijvoorbeeld activiteiten die legaal zijn maar een verhoogde maatschappelijke of reputatiegevoeligheid kennen.

Scheme & partner risk – activiteiten waarvoor Visa, Mastercard, acquiring banks of andere partners aanvullende voorwaarden hanteren.

Daarom beoordeelt PAY. niet alleen:

"Is deze merchant high risk?"

De betere vragen zijn:

"Welke risico's brengt deze merchant of activiteit met zich mee, hoe groot zijn deze risico's en kunnen we ze voldoende beheersen?"

Een betrouwbare merchant kan immers een product met een hoog inherent risico verkopen.

En andersom kan een ogenschijnlijk laag-risicoproduct worden verkocht door een merchant waarbij de feitelijke transactiedata, bedrijfsvoering of integriteit aanleiding geven tot aanvullende maatregelen.